Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
5966
rok szkolny
2008/2009

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Nieśmiałość u dzieci

Współczesne definicje traktują nieśmiałość jako złożony zespół objawów, wiążący się z zaburzeniami w zakresie sfery behawioralnej, emocjonalnej i samoorientacyjnej.

Dzieci nieśmiałe charakteryzuje bierność społeczna, lęk społeczny, zaniżona samoocena i brak wiary w siebie.

Zaburzenia w sferze behawioralnej polegają na zahamowaniu aktywności jednostki w sytuacji ekspozycji społecznej.

Uczniowie nieśmiali mają trudności z przekazaniem wyuczonego materiału w obecności nauczyciela i rówieśników. Mylą się, jąkają, wypowiadają chaotycznie, milczą - prowadzi to do niepowodzeń szkolnych.

Osoby nieśmiałe charakteryzuje też małe nasilenie aktywności. Dzieci nieśmiałe unikają kontaktów z rówieśnikami do grupy włączają się tylko wtedy, gdy zostaną do tego zachęceni lub wezwani. Nie wiedza jak się zachować w czasie zabawy. W sytuacjach konfliktowych nie potrafią bronić swego stanowiska. Osoby nieśmiałe są małomówne. Charakterystyczną formą zachowania nieśmiałego dziecka jest unikanie kontaktu wzrokowego.

Zaburzenia w sferze emocjonalnej polegają na doświadczaniu lęku. Lęk pojawia się, gdy nieśmiali obawiają się tego, jak są oceniani i postrzegani przez innych.

Zaburzenia w aspekcie samoorientacyjnym, nieśmiałość przejawia się w stosunku jednostki do siebie.

Osoby nieśmiałe charakteryzuje poczucie niższości i brak wiary w siebie. Nieustannie towarzyszy im obawa przed kompromitacją, krytyką, wyśmianiem. Nieśmiali przewidują, że inni oceniają ich negatywnie.

Badacze nieśmiałości szukają przyczyn w uwarunkowaniach: biologicznych, osobowościowych oraz środowiskowych.

Ujęcie organiczne ujawnia biologiczne źródła nieśmiałości. Przyczyną tego zjawiska może być genetycznie uwarunkowana konstrukcja fizjologiczna układu nerwowego. Zdaniem Daniela Goldmana dzieci nieśmiałe prawdopodobnie przychodzą na świat z połączeniami nerwowymi, które sprawiają, że są one czułe nawet na niewielki stres, ich serca biją szybciej aniżeli serca innych niemowląt.

Ujecie osobowościowe ukazuje mechanizmy, które służą w psychologii do wyjaśnienia ludzkich zachowań.

Na środowiskowe uwarunkowania nieśmiałości składają stosunek rodziców do dziecka (odrzucenie emocjonalne, nadmierna opiekuńczość, zbyt wysokie wymagania, brak wymagań wyręczanie dziecka, ograniczanie samodzielności, surowe kary, niekonsekwencja, nagradzanie zależnościowego zachowania).

Wskazówki dla nauczycieli: nauczyciel może sprawić aby dziecko stało się pozytywnie nieśmiałe. Jak to zrobić?

  • Zadbaj o bezpieczne otoczenie.
  • Naucz się odczytywać podstawowe reakcje nieśmiałych uczniów.
  • Kontaktuj się z rodzicami.
  • Zwracaj uwagę na szkolnych prześladowców.
  • Wprowadzaj do programu nauczania treningi umiejętności społecznych.
  • Opowiadaj o sobie.
  • Wprowadzaj zajęcia w podgrupach.
  • Naucz się rozpoznawać i wzmacniać silne strony nieśmiałych uczniów.
  • Odgrywanie ról.
  • Staraj się rozwijać kompetencje konwersacyjne.

    Jeżeli dziecko uwierzy w siebie, w swoją własną siłę, oraz instynkt, będzie uodpornione na różne mity, które utrudniają życie nieśmiałym, nastolatkom, dorosłym. W zamian za to stanie się osobą pozytywnie nieśmiałą i nawet nie będzie wiedziało, że można zachowywać się inaczej.

    Literatura:

  • Bernardo Carducci "Nieśmiałość nowe odważne podejście" Wydawnictwo Znak Kraków 2008
  • Małgorzata Zabłocka "Przezwyciężanie nieśmiałości u dzieci" Wydawnictwo Naukowe SCHOLAR Warszawa 2008

    Elżbieta Kaniewska


  • Zaświadczenie online



    numer online: 77 gości

    reklama

    Księgarnia HELION poleca: