Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
4975
rok szkolny
2007/2008

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Socjoterapia dzieci nieśmiałych

Zapobieganie nieśmiałości wymaga odpowiedniego kształtowania osobowości wychowanków, a przede wszystkim dbałości o to, aby wpajane im ideały osobowe były możliwe do doścignięcia, a wynikające z proponowanych ideałów i standardów czynności oraz zadania możliwe do wykonania. Aktywność zaś powinna dawać im poczucie sukcesu i akceptację ze strony innych, zwłaszcza osób znaczących. W postępowaniu z uczniem nieśmiałym nauczyciel-terapeuta winien wykazać takt, zrozumienie specyfiki trudności, powinien stwarzać poczucie bezpieczeństwa i udzielać pomocy w przezwyciężaniu poczucia społecznego zagrożenia i przywracaniu uczniowi wiary we własne siły, możliwości i zdolności.

Podjęcie próby przezwyciężenia nieśmiałości u dzieci polega na takim pokierowaniu nimi, by stwarzać im z jednej strony okazje do częstego występowania wobec innych ludzi i w ten sposób przyzwyczajać je do tego typu sytuacji, z drugiej natomiast - tak tworzyć sytuacje, by dawać dzieciom możliwość realnego przeżycia sukcesu, wypierając w ten sposób ich negatywną opinię o własnym funkcjonowaniu - przeświadczenie o niemożności sprostania standardom społecznym. Przeciwdziałać nieśmiałości u dzieci powinni nie tylko dorośli (rodzice, wychowawcy), ale również same dzieci; bez ich współpracy i chęci wydobycia się z obciążającej je właściwości nie można myśleć o pozytywnych rezultatach. Zahamowanie zwykłych reakcji dziecka w sytuacjach, kiedy staje się ono centralnym punktem zainteresowania ze strony innych ludzi (rówieśników, nauczyciela), jest najbardziej charakterystyczną formą przejawiania się nieśmiałości. Nieśmiałość utrudnia dziecku kontakty społeczne, powoduje często unikanie ludzi, działa hamująco na "wykorzystanie" posiadanych zasobów intelektualnych i w efekcie prowadzi do powstania negatywnego obrazu własnej osoby.

Zajęcia socjoterapeutyczne polegają na tworzeniu sytuacji uczących, które jednocześnie pełnią funkcję korygującą w stosunku do zachowań dziecka nieśmiałego. Chodzi więc w nich o taką organizację doświadczeń dziecka, aby pozwoliły one na zaspokojenie potrzeb emocjonalnych i aby wprowadzały nowe formy zachowania się oraz nowe czynności poznawcze.

W książce K.Sawickiej pt. "Socjoterapia", M.Cieślicka przedstawiła scenariusz zajęć z dzieckiem nieśmiałym podczas 10 spotkań 90- oraz 120-minutowych, na który składały się ustrukturalizowane sytuacje, przybierające postać gier, zabaw, inscenizacji. Zajęcia odbywały się raz w tygodniu i uczestniczyły w nich dzieci z klas I-III, wytypowane przez wychowawców w porozumieniu z pedagogiem szkolnym. Ze wszystkimi dziećmi przeprowadzono rozmowę zachęcającą do udziału w zajęciach, a ich rodziców poinformowano o celach i treściach zajęć socjometrycznych.

(...)

Podstawowym celem pracy z grupą jest poprawa społecznego i emocjonalnego funkcjonowania dzieci nieśmiałych, zmniejszenie napięć i niepokojów związanych z kształtowaniem się obrazu własnej osoby oraz rozwijanie umiejętności komunikowania się.

Nauczenie dziecka pozytywnego patrzenia na siebie, na swoje życie i otoczenie, wzbudzenie chęci poszukiwań nowych, coraz bardziej satysfakcjonujących kierunków własnego rozwoju, czyli otwarcia dziecka na własny świat, na siebie i innych ludzi to cel, który jest realizowany podczas takich zajęć socjoterapeutycznych.

Podczas realizowania programu spotkań zostały wprowadzone różne metody, dostosowane do tematu, umiejętności i aktywności dzieci.

Większość zabaw przebiegała w kręgu, co dawało szansę wszystkim uczestnikom do kontaktu wzrokowego, emocjonalnego i obserwacji innych dzieci. Krąg umożliwiał słuchanie i wypowiadanie się po kolei, a także wstrzymanie się od mówienia, kiedy przypadła kolej na inne dziecko, bez komentowania tego. Spotkania w kręgu umożliwiły wytworzenie się wspólnoty grupowej, a także dały dzieciom możliwość bycia zauważonym przez prowadzącego i innych uczestników.

Muzyka i sztuka w różnych jej formach wzbogaca osobowość każdego człowieka, kształtuje wyobrażenia oraz pozwala na indywidualną jej interpretację poprzez słowo, rysunek i śpiew. Poprzez muzykę i piosenki dzieci wyrażają swoje myśli i uczucia. Piosenka grupowa rozpoczynająca każde zajęcia, stanowi element zwiększający integrację grupy. Najwięcej radości sprawiają dzieciom zabawy ze śpiewem - połączenie ruchu i słowa wyzwala u dzieci otwartość, przezwycięża nieśmiałość i rozwija umiejętność komunikowania się.

Uzupełnianie zdań - kolejna metoda wykorzystana w pracy z grupą pozwala dostrzec podobieństwa i różnice w wypowiedziach dzieci, ich aktualny stan emocjonalny oraz więź z grupą.

Zabawa jest skutecznym środkiem terapeutycznym. Dzieci bardzo lubią poznawać nowe zabawy, a także powtarzać te, które im najbardziej się podobały.

Bawiąc się, rysując, przedstawiając pantomimę, śpiewając uczniowie "wyrzucają" z siebie dręczące konflikty, niepokoje, lęki i nieśmiałość. Przez obserwację na zajęciach siebie, innych dzieci i nauczyciela uczniowie próbują znaleźć "sposób" na zrozumienie samego siebie.

Podnoszenie poczucia własnej wartości powoduje wzrost samodzielności i wytrwałości dziecka w działaniu na rzecz grupy i klasy szkolnej. Podstawowa wiedza o uczuciach pozwala dzieciom lepiej zrozumieć zachowanie swoje i innych oraz ułatwia lepsze komunikowanie się.

Literatura - K. Sawicka, Socjoterapia.

Pełna publikacja wraz z przykładowymi scenariuszami...


REKLAMA

Publikacja archiwalna do pobrania z serwera FTP.

Aby pobrać daną publikację wpisz jej numer:
i naciśnij > > >

UWAGA:
Numer ukazuje się w lewym górnym rogu okna danej publikacji.

Elżbieta Czapracka


Zaświadczenie online



numer online: 75 gości

reklama

Księgarnia HELION poleca: