Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
4911
rok szkolny
2007/2008

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

ADHD

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z brakiem koncentracji to ADHD (Attention Deficyt Hyperactivity Disorder).
Ostatni bardzo wiele mówi się na temat tego zaburzenie jednak nie jest to chwilowa moda tylko choroba, która ma rozpoznanie medyczne, a pierwszy jej opis zanotowano w 1092 roku!
ADHD to zaburzenia koncentracji uwagi, nadruchliwości i impulsywności. Wszystkie cechy powinny być zaobserwowane u dziecka przed 7 rokiem życia i faktycznie utrudniać mu funkcjonowanie społeczne.
Objawy muszą występować również we wszystkich środowiskach w jakich przebywa dziecko. Nie mogą być też spowodowane innym zaburzeniem (np. autyzm).
ADHD to 3-7 % populacji dzieci w wieku szkolnym czyli co najmniej jedno dziecko z ADHD znajduje się w każdej klasie. Przy czym stosunek chłopców do dziewczynek to 1 do 4. Dzieje się tak tylko dlatego, że dziewczynki trafiają rzadziej do gabinetów, mają też częściej podtyp z zaburzeniami uwagi (ADD). Osoby z tym podtypem są też częściej "przegapiane", to takie spokojne dzieci ale myślące o czymś innym, nie potrafiące się na dłużej skoncentrować tylko odpływające myślami. Nie mają przy tym nadruchliwości i impulsywności.
Objawy wraz z wiekiem zmieniają się. Najpierw wyrasta się z nadruchliwości potem z impulsywności, a na końcu z zaburzeń koncentracji uwagi.

W okresie przedszkolnym obserwujemy:
- niepokój ruchowy
- agresję
- rzucanie zabawkami i innymi przedmiotami
- dziecko jest hałaśliwe przerywające innym
- mające częste napady złości
- nienasyconą ciekawość
- brak strachu - nie boi się
- nie słuchające rodziców, nie współpracujące
- dziecko trudne

Okres szkolny:
- nie słucha, nie uważa, łatwo się rozprasza
- przerywa innym
- nie może doczekać się na swoja kolej
- słabe wyniki w nauce
- niska samoocena
- konflikty z prawem
- czasem zachowanie nie ulega zmianie na skutek nagród czy kar

Nastolatek:
- niepokój wewnętrzny
- niska samoocena
- odkładanie wszystkiego na później
- zdezorganizowana nauka
- trudności w nauce
- nie może samodzielnie pracować
- brak motywacji
- duże problemy z koncentracją

Student:
- słaba organizacja
- niepokój
- słabe wyniki w nauce
- uzależnienia
- depresje

Często postrzega się ADHD nie jako chorobę dziecka ale złe wychowanie, zdemoralizowanie a jego rodziców jako niewydolnych wychowawczo. To nie jest prawdą. ADHD to zaburzenie genetyczne.
Proces diagnostyczny jest bardzo skomplikowany. Aby postawić dziecku prawidłowo diagnozę o tym, że ma ADHD potrzeba informacji od nauczyciela, wywiadu od rodziców, rozmowy z samym dzieckiem. Należy wykluczyć szereg chorób (np. choroby tarczycy, przyrost trzeciego migdałka, ołowicę), skonsultować się z neurologiem a czasem psychiatrą dziecięcym, przeprowadzić różne testy psychologiczne, zastosować kryteria diagnostyczne zespołu nadpobudliwości oraz zaburzeń opozycyjno-buntowniczych i dopiero po tym wszystkim neurolog lub psychiatra dziecięcy może postawić diagnozę o ADHD.
Mając zaś diagnozę można rozpocząć leczenie.
ADHD z niczego nie zwalnia. Osoby z ADHD mają iloraz inteligencji w normie a czasem powyżej normy, są całkowicie normalne i poczytalne.
W przypadku zachowań agresywnych (które są powikłaniem) dziecko mają spotkać określone konsekwencje.

Terapia ADHD ma na celu:
- zmniejszenie objawów nadpobudliwości
- zmniejszenie objawów współistniejących (np. tików)
- zmniejszenie ryzyka późniejszych powikłań (agresji, zaburzeń zachowania)
- edukacja rodziny, otoczenia i samego dziecka
Należy zmienić otoczenie do potrzeb dziecka i bardziej nastawić się na opiekę niż leczenie. Metody pracy musimy stosować stale i w każdym środowisku. Pracujemy aby dziecko wyrastało z objawów.

Metody niefarmakologiczne:
- psychoedukacja - należy przekazać rodzicom, nauczycielom i dziecku jak najwięcej informacji na temat ADHD oraz polecić literaturę na ten temat, dać adres grupy wsparcia i stowarzyszeń działających na rzecz osób z ADHD
- nauczenie osób otaczających dziecko odróżniania objawów ADHD od innych zachowań
- praca na pozytywach - chwalenie, nagrody, systemy żetonowe
- specjalne sposoby radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych, atakach agresji itp.
- terapia rodzinna
- warsztaty dla rodziców
- szkolenia i warsztaty dla nauczycieli
- terapia eeg- biofeedback
- integracja sensoryczna
- trening zastępowania agresji
- sport itp.

W każdym wypadku metody dobieramy do dziecka, a nie odwrotnie.
Kiedy powyższe metody zawodzą warto pomyśleć o leczeniu farmakologicznym. Leki podajemy również wtedy gdy nie mamy czasu, gdy objawy są na tyle silne, że nie można czekać. Również wtedy gdy są już powikłania w przypadku zachowań agresywnych czy zaburzeń opozycyjno-buntowniczych.

Leki nie rozwiążą problemów, dziecko nie stanie się grzeczne, to nie cudowne pigułki. Pomogą jednak:
- bardziej się skupić
- dłużej popracować i uczyć się
- ograniczyć nadruchliwość
- zapanować nad emocjami
Do dziecka będą bardziej docierać nasze polecenia i to co się do niego mówi. Nie zastąpią jednak innych działań terapeutycznych i cały czas należy je kontynuować.

Leki stosowane w ADHD to:
- leki psychostymulujące (metylfenidat)
- Atomoksetyna
- trójcykliczne leki przeciwdepresyjne
- Klonidyna
- Neuroleptyki
Skuteczność to ok. 75-80%. Są wygodne w stosowaniu zwłaszcza leki psychostymulujące gdyż podaje się je tylko w okresie szkolnym, a na wakacje (czasem weekendy) lek jest odstawiany.

Aby terapia dziecka z ADHD był terapią skuteczną wszystkie środowiska, w których dziecko przebywa winny ze sobą. Współpracować i na bieżąco wymieniać się informacjami oraz działać spójnie.

Agata Majda
Polskie Towarzystwo ADHD


Zaświadczenie online



numer online: 104 gości

reklama

Księgarnia HELION poleca: