Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  płyta CD  redakcja 
               

 

Publikacja nr
4505
rok szkolny
2007/2008

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Systemy edukacyjne w UE

Referat dotyczy edukacji w UE. Europejski wymiar edukacji odnosi się do nowej roli oświaty dotyczącej imigrantów i mniejszości etnicznych. W referacie uwzględniono założenia polityki edukacyjnej, której celem jest podnoszenie jakości nauczania, popieranie wymiany studentów, uczniów i nauczycieli, rozwój współpracy między szkołami i uczelniami.

Kwestie dotyczące edukacji w państwach UE nie podlegają regulacjom wspólnotowym. Każde państwo realizuje własną politykę oświatową, wyznaczając jej cele i kierunki. Poprzez art.126 Traktatu z Mastricht oraz art.76 Układu Europejskiego, Wspólnota Europejska zachęca państwa członkowskie do współpracy w dziedzinie edukacji. Jednym z aspektów tej współpracy jest umożliwianie kształcenia i swobodnego podejmowania pracy w dowolnym państwie Unii Europejskiej. Realizację tego postulatu umożliwia system wzajemnego uznawania dyplomów, okresów studiów oraz kwalifikacji zawodowych, obowiązujący we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Od 1984 roku Polska jest stroną Konwencji UNESCO o uznawaniu studiów, dyplomów wyższego wykształcenia i stopni naukowych w państwach regionu Europy. Na podstawie konwencji, ze względu na niewielką w tamtych czasach wymianę akademicką oraz ze względów politycznych, rozpatrywane były jedynie wnioski pojedynczych uczelni. Konwencja nie była w praktyce szeroko wykorzystywana. Sytuacja całkowicie uległa zmianie wraz z przemianami politycznymi w naszym kraju. Pojawiły się nowe możliwości intensywniejszej wymiany uczniów, studentów i pracowników naukowych a wraz z nimi potrzeba nowych regulacji prawnych.

W 1994 roku Polska przystąpiła do następujących konwencji europejskich:

  • o równości dyplomów, uprawniających do przyjęcia do szkół wyższych,
  • o równości okresów studiów uniwersyteckich
  • o akademickim uznawaniu kwalifikacji uniwersyteckich
  • o ogólnej równoważności okresów studiów uniwersyteckich

    Edukacja europejska oznacza dodanie do dotychczasowego narodowego wymiaru nowych wartości, związanych z kreowaniem wspólnej przyszłości. Europejski wymiar wartości oznacza potrzebę wzmacniania u młodzieży państw członkowskich poczucia tożsamości europejskiej. W europejskiej polityce edukacyjnej ważna jest zasada równości, powiązana z drugą szansą- kształceniem ustawicznym. Następuje bowiem stopniowe odchodzenie od edukacji, traktowanej jako proces, który kończy się wraz uzyskaniem matury. Miliony ludzi chce i musi się dokształcać w swoim dorosłym życiu, czy to ze względu na swoje zainteresowania, czy to z powodu ekonomicznego przymusu. Przyjmując, że człowiek uczy się przez całe życie, stawia się znak równości pomiędzy edukacja młodzieży a edukacja dorosłych.

    Europejski wymiar edukacji odnosi się również do nowej roli oświaty, dotyczącej imigrantów i mniejszości etnicznych. W związku z masowymi migracjami powstaje potrzeba wypracowania interkulturowego modelu kształcenia, odpowiedniego dla wszystkich grup. Polityka edukacyjna UE wyróżnia priorytety, które odnoszą się m. in. do następujących kwestii:

  • równości szans edukacyjnych w odniesieniu do: płci, dzieci innych narodowości, języków, wyznań, dzieci imigrantów, dzieci niepełnosprawnych, ochrony życia i zdrowia uczniów,
  • podniesienie jakości kształcenia poprzez reformę programów, eliminowanie encyklopedyzmu, wykorzystanie najnowszych osiągnięć nauki i techniki, reformę systemu orientacji i poradnictwa zawodowego,
  • wychowanie Europejczyka - "obywatela świata" - poprzez naukę dwóch języków obcych, tolerancję religijną, rasową i społeczną, zgodnie z literą i duchem Konwencji Praw Człowieka Rady Europy.

    Kraje UE wzajemnie uznają świadectwa szkolne i dyplomy ukończenia studiów, co uczniom i studentom ułatwia podejmowanie nauki, praktyki zawodowej i poszukiwanie zatrudnienia w dowolnym państwie UE. Uproszczona została bowiem procedura uznawania dyplomów przy staraniach o pracę.

    Polityka edukacyjna UE zakłada m.in.: podnoszenie jakości nauczania, rozpowszechnianie języków państw członkowskich, popieranie wymiany studentów, uczniów i nauczycieli, rozwój współpracy między szkołami i uczelniami, rozwój edukacji zaocznej.

    Polityka podjęcia nauki w krajach Unii Europejski dotyczy głównie dzieci 6 letnich. Wyjątek stanowi Luksemburg, gdzie szkołę podstawową rozpoczynają dzieci w wieku 4 lat, co spowodowane jest tam dwujęzycznym sposobem kształcenia. W Holandii nauka zaczyna się w wieku 5 lat. Od połowy lat 50 istnieje tendencja do wydłużania w czasie okresu obowiązkowej nauki. W drodze wieloletnich reform we wszystkich państwach członkowskich istnieje obowiązek nauki do 18 roku życia. W państwach tych istnieje system szkół podstawowych, średnich i wyższych. Szkoły średnie są z reguły dwustopniowe tzw. niższa szkoła średnia (odpowiednik polskiego gimnazjum) i wyższa szkoła średnia (odpowiednik liceum, technikum)
    Z reguły systemy edukacyjne w państwach członkowskich UE kształcą ludność dwukierunkowo: ogólnie lub zawodowo. Kształcenie ogólne jest najbardziej popularne w Hiszpanii, Grecji, Luksemburgu, zaś kształcenia zawodowe charakterystyczne jest dla Danii, Niemiec, Włoch, Francji, Szwecji i Finlandii, ma to związek z sytuacją na lokalnym rynku pracy. Kraje kształcące ludzi o wysokich kwalifikacjach maja niżą stopę bezrobocia aniżeli kraje, których obywatele posiadają kwalifikacje ogólne i nie są tym samym konkurencyjni na rynku pracy.

    Konkurencyjność na rynku pracy oraz duże bezrobocie to główne przyczyny chęci zdobycia solidnego wykształcenia i zapewnienia sobie pewnej przyszłości. W niedalekiej przyszłości narodowe systemy edukacyjne będą musiały wziąć pod uwagę europejski wymiar kształcenia, a to dlatego, że wolność przemieszczania się pociąga za sobą nowe obowiązki państw wobec przypływu ludzi, informacji, doświadczeń i kultury. Wkład w kreowanie i realizowanie wspólnej polityki w dziedzinie oświaty mają wszystkie organy UE. Dlatego wprowadzono w życie różne programy edukacji.

  • ERAZMUS - wymiana studentów i wykładowców miedzy uniwersytetami w krajach UE, stypendia dla studentów i wykładowców, wspólne opracowywanie programów nauczania.
  • TEMPUS - program pomocy bezzwrotnej. Promował współpracę Unii z krajami Europy Środkowo-Wschodniej, udzielając dotacji finansowych na wymianę kadry pedagogicznej, studentów i stażystów.
  • LINGUA- prowadzenie badań nad metodami nauczania języków obcych, wymiana nauczycieli
  • SOKRATES - adresowany jest dla studentów i kadry akademickiej, promuje wykorzystanie technologii informatycznej w procesie kształcenia w systemie zaocznym, promuje współpracę w zakresie języków obcych
  • COMENIUS - realizowany jest na poziomie przedszkoli, szkół podstawowych oraz szkół średnich wszystkich typów, program ten nastawiony jest na zawieranie partnerskich porozumień przez szkoły w celu poznawania się dzieci i młodzieży z różnych krajów UE

    Wspólnota dzięki takim specjalistycznym programom wspierania rozwoju edukacji osiągnęła wiele w tej dziedzinie. Parlament Europejski stara się aby środki przeznaczone na realizacje programów wzrastały z roku na rok. Uważa się bowiem, że inwestycje podnoszą poziom kapitału ludzkiego i są to inwestycje o najwyższym zwrocie.

    Barbara Gołąbek
    Zespół Szkół nr 2 im. L. Skowyry
    w Przysusze


  • Zaświadczenie online Certyfikat publikacji



    numer online: 82 gości

    reklama