Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
12640
rok szkolny
2016/2017

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Powstania ludowe we Francji w I połowie XVII wieku. Fronda

Francuska monarchia absolutna w II poł. XVII wieku prowadziła walki z opozycją. Na strukturę społeczną ówczesnej Francji składały się trzy zasadnicze ugrupowania o przeciwstawnych interesach: grupa arystokratów, średniej szlachty i bogatego mieszczaństwa, oraz grupa chłopsko-plebejska. Pierwsza z tych grup reprezentowała tendencje decentralistyczne. Jej podstawowym celem było niedopuszczenie do powstania silnej władzy królewskiej a tym samym utrzymanie rozbicia feudalnego. Polityka Henryka IV, Richelieu i Mazarina zmierzająca do ugruntowania absolutyzmu spowodowała ostrą reakcję z jej strony. Z władzą królewską za czasów Ludwika XIII prowadzili walkę również hugenoci. We Francji średnia szlachta miała liczne powiązania z mieszczaństwem, które zasilało w dużym stopniu aparat biurokratyczny. Kapitalną rolę w tym procesie odegrała sprzedaż urzędów, która otworzyła burżuazji drogę do aparatu administracji państwowej.


REKLAMA


Ruchy ludowe tego okresu były wyrazem protestu chłopów i plebsu miejskiego przeciw uciskowi ze strony państwa, właścicieli ziemskich i patrycjatu miejskiego. Bezpośrednią przyczyną wszelkich ruchów ludowych tej epoki były nowe podatki, do których wprowadzenia rząd był zmuszony wskutek stale rosnących wydatków związanych z udziałem Francji w wojnie 30-letniej. Ucisk fiskalny najdotkliwiej odczuwały warstwy najuboższe. Dochodziło wśród nich do częstych, spontanicznych odruchów buntu. Do rozruchów dochodziło w Quercy w 1624 roku, Burgundii 1630 roku, Prowansji 1631 roku i Poitou w 1636 roku. Uczestnicy tych ruchów występowali także przeciw szlachcie i jej prawom jak również przeciw dziesięcinie kościelnej. Ruchy te zostały stłumione. Plebs miejski występował przeciw Ludwikowi XIII i Richelieu. W roku 1632 w Lyonie tłum spalił na ulicy portrety króla i kardynała. W roku 1635 doszło do wystąpień biedoty miejskiej w Bordeaux i Perigord. Duże rozmiary przybrało powstanie chłopskie w 1637 roku. Powstańcom udało się zając Perigord, a jesienią zadano powstańcom klęskę. Największe powstanie ludów wybuchło w Normandii 1639 roku. Był to tzw. bunt bosonogich od przywódcy Jana Bosonogiego. W ideologii tego ruchu występowały wszystkie elementy antyfeudalne. Również tym razem zadano im klęskę. Za rządów Mazarina doszło ponadto do wystąpień ludowych szczególnie w latach 1643-1645.


Księgarnia HELION poleca:


Na lata 1648-1653 przypada tzw. fronda, która stanowiła ostatnią próbę oporu przeciw rządom absolutnym. Nazwa ta pochodzi od zabawki dziecięcej - procy. Uczestników frondy przyrównywano do dzieci bawiących się nierozważnie rzucanymi kamieniami. Parlament w odpowiedzi na nowe podatki nałożone przez Mazarina zaprotestował przeciw nim i w maju 1648 roku zredagował pod adresem rządu memoriał złożony z 27 artykułów będących nie tylko programem reform politycznych i finansowych ale zarazem pewnego rodzaju konstytucją państwa. W artykułach opozycja parlamentarna żądała by nowe edykty w sprawach podatkowych nie ukazywały się bez uprzedniej aprobaty parlamentu paryskiego, aby urzędy niektórych intendentów zostały zniesione. Szczytowym przejawem walki z absolutyzmem było wystąpienie w sprawie bezprawnych aresztowań obywateli bez wyroku sądowego i żądanie radykalnej zmiany w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i ochrony jednostki. Mazarin próbował przeciwstawić się opozycji i nakazał aresztowanie Broussela, radcy parlamentu, ale za parlamentem opowiedział się wówczas lud Paryża, który 26 i 27 sierpnia 1648 roku chwycił za broń i zamknął ulice barykadami. Fronda parlamentarna trwała kilka miesięcy. Zmusiło to Mazarina i regentkę do chwilowych ustępstw na rzecz opozycji. Niebawem jednak Mazarin ściągnął do kraju wojska dowodzone przez Kondeusza i w styczniu 1649 roku przystąpiono do oblężenia zbuntowanego Paryża. Parlament skapitulował i 11 marca 1649 roku zawarto pokój w Rueil. Hasło walki rzucone przez parlament podjęli frondyści tej grupy, wrogowie silnej władzy królewskiej. Na czele jej stanęli Kondeusz, kardynał de Retz oraz ks. de Beaufort. Ta nowa "fronda książąt" korzystała z pomocy ludu do walki ze swoimi wrogami. Jednocześnie krwawo zwalczając ruchy ludowe w wielu innych rejonach. Ostatecznie w 1653 roku opozycjoniści ponieśli zupełną klęskę.

Maciej Wierzchnicki


Zaświadczenie online Certyfikat publikacji



numer online: 64 gości

reklama

Księgarnia HELION poleca: